Доминик Жибуртович. Молитвы влюблённых (сборник стихотворений)

Перевод с польского Марты Соломей.

Dominik Żyburtowicz

Tłumaczenie: Marta Solomej

 

Как далеко падают яблоки

 

Матери — Марии Жибуртович

 

когда ты далеко (и теперь это всегда так),

мальчик бежит к морю, мальчик ждет в нем

на всех сонных катерах, там где ты находишся,

слегка касаешься моих губ пальцем, ласкаешь меня как снег,

чувствую воскресный бульон, который я ел как животное,

и  розовый дождь, который шел в женский день —

(твой улыбающийся плач)

 

когда ты далеко (и теперь это всегда так),

от каждой другой матери краду кусок

и укладываю вдоль берега, которым ты уходишь

до рассвета, срывая яблоки —

 

обычно утром после твоего исчезновения

именно их запах будит меня в постели

 

Вена 2007

 

 

 

 

Jak daleko spadają jabłka

 

Matce – Marii Żyburtowicz

 

gdy przebywasz daleko (a tak jest teraz zawsze),

chłopiec biegnie do morza, chłopiec czeka w nim

na wszystkich sennych kutrach, tam, gdzie obracasz się,

lekko dotykasz ust palcem, głaszczesz mnie jak śnieg,

czuję niedzielny rosół, który jadłem jak zwierzę

i deszcz różany, spadający w dzień kobiet –

(twój płacz uśmiechnięty)

 

gdy przebywasz daleko (a tak jest teraz zawsze),

z każdej innej matki podkradam kawałek

i kładę wzdłuż brzegu, którym odchodzisz

przed świtem, zrywając jabłka –

 

zazwyczaj rano po twoim zniknięciu

budzi mnie w łóżku właśnie ich zapach

 

Wiedeń 2007

 

 

 

 

 

 

Места, где созревают плоды

 

1.

Молодой человек, ловящий рыбу, сидит на берегу реки, странные,

теплые, прикосновение той, которая сняла платье, говоря: теперь

ты. И стадо кроликов, подбегающее к кустом.

 

2.

Бумажное судна исчезают в морской пене, сегодня

парусники войдут в гавань — но мальчик не знает об этом,

впадает в оцепенение, увидев корабль.

 

3.

Эта старушка просила о помощи в течение недели

Я двигаю скрипучую костями мебель (умирает

в воскресенье). Закрываю ее веки. И звоню. И жду.

 

4.

Лето 1999. Далеко от берега мы с отцом ловим рыбу, вдруг

он передает мне удочку. Когда прижимает руку к сердцу — я знаю,

жизнь говорит мне что-то очень важное.

 

В нас есть места, где открывается мир,

и нет других выходов, кроме тех, которые прямо впереди,

так что ты должен согласиться: этот плод внутри, Бог

 

созревает только тогда, когда смотришь, прикасаешься к нему.

 

2007

 

 

 

Miejsca, w których dojrzewają owoce

 

1.

Młodzieniec łowiący ryby nad brzegiem rzeki, dziwny

ciepły dotyk tej, która zdjęła sukienkę mówiąc: teraz

  1. ty. I stado królików podchodzących pod krzaki.

 

2.

Papierowe statki nikną w morskiej pianie, dzisiaj

do portu zawiną żaglowce – lecz chłopiec o tym nie wie,

wpada w odrętwienie, widząc okręt.

 

3.

Tamta staruszka prosząca o pomoc, przez tydzień

przesuwam skrzypiące kośćmi meble (umiera

w niedzielę). Zamykam jej powieki. I dzwonię. I czekam.

 

4.

Lato 1999. Z daleka od brzegu łowimy z ojcem ryby, nagle

oddaje mi wędkę. Kiedy trzyma się za serce – wiem,

życie mi mówi coś bardzo ważnego.

 

Są w nas takie miejsca, w których otwiera się świat,

i nie ma innych wyjść, oprócz tych na wprost,

więc musisz zgadzać się: ten owoc wewnątrz, Bóg

 

dojrzewa tylko wtedy, gdy spojrzysz, dotkniesz go.

 

2007

 

 

Забытый язык

 

когда я еще не умел говорить

птицы прилетели на подоконник

они говорили на языке который я знал

хотя их имена были тайной

 

сегодня знаю что это ласточки

рисуют тетрадь для нот в саду

и все о чем они говорили тогда

исчезло в моем первом слове

 

Вена 2007

 

 

 

Język zapomniany

kiedy nie umiałem jeszcze mówić
pod okno przylatywały ptaki
rozmawiały w znanym mi języku
choć imiona ich były tajemnicą

dziś wiem że są to jaskółki
rysujące zeszyt do muzyki w ogrodzie
a to o czym mówiły wtedy
zniknęło w pierwszym moim słowie

 

Wiedeń 2007

 

 

 

Встреча здесь

 

Трехлетний мальчик учится говорить,

просто начинает придерживаться мира,

он помнит еще небытие – но с каждым вопросом

идет все дальше и дальше, пока источник не исчезнет.

 

Первое свободные лето, в яркий дневной свет

встречает сверстницу, которая также знает

и они оба чувствуют, что  где-то встречались,

он на ветру, она в волне – добрались до берега.

 

Итак, теперь пространство затихло, уходит, уходит

что-то, что осталось: язык птиц, деревьев;

когда солнце тает, звук исчезает,

они услышат его снова, в конце, с другим сном.

 

2008

 

 

Spotkanie tutaj

 

Trzyletni chłopiec uczący się mówić

właśnie zaczyna przylegać do świata,

pamięta jeszcze nicość – lecz z każdym pytaniem

odchodzi coraz dalej, aż źródło zanika.

 

W pierwsze wolne lato, w jasnym świetle dnia

spotyka rówieśniczkę, która również wie

i czują to oboje, że gdzieś się spotkali,

on w wietrze, ona w fali – dobili na brzeg.

 

Więc teraz milknie przestrzeń, oddala, oddala

coś, co zostało: język ptaków, drzew;

gdy topi się słońce, ten odgłos znika,

usłyszą go znowu, pod koniec, z innym snem.

 

2008

 

 

Поезд Рахманинов — Любовь

 

Подводная реальность любви,

наблюдаемая из другого измерения.

 

Смещение

невидимым пальцем стеклянных поездов,

 

на стеклянном экране

Рапсодии Рахманинова.

 

2018

 

 

 

Pociąg Rachmaninoff – Miłość

 

Płynna rzeczywistość miłości,

obserwowana z innego wymiaru.

 

Przesuwanie

niewidzialnym palcem szklanych pociągów,

 

po szklanym ekranie

Rhapsodii Rachmaninoffa.

 

2018

 

 

 

Эхмос

 

июнь

пляж на солнце

 

давно не было в нас

столько любви

 

приплыл к коленям

дух планеты

подождал

 

и я увидел

звездно-золотистый эхмос

в твоих глазах

 

чудо

спустилось из космоса

туманность просветлела

 

теперь я знаю

в каждом человеке

присутствует первая

галактика

 

когда ты ее осветишь

а затем посмотришь там

поймешь

 

на мгновение

ослеплен

узнаешь

 

откуда ты

где находишься

и куда стремишься

 

2014

 

 

Echmos

 

czerwiec

plaża w słońcu

 

od dawna nie było w nas

aż tyle miłości

 

do kolan podpłynął

duch planety

czekał

 

i zobaczyłem

gwiezdno-złoty echmos

w twoich oczach

 

cud

spłynął z kosmosu

zalśniły mgławice

 

teraz już wiem

w każdym człowieku

jest pierwsza

galaktyka

 

kiedy ją rozjaśnisz

a potem zajrzysz tam

zrozumiesz

 

przez chwilę

olśniony będziesz wiedział

 

skąd pochodzisz

gdzie się znajdujesz

i dokąd zmierzasz

 

2014

 

 

 

 

 

Предчувствие

 

Весна:

капельки будущего

на моих глазах

 

– в воздухе.

 

Понимаешь ли ты? — спрашивает жизнь.

Понимаюотвечаю я ,

вхожу.

 

В течение года,

возможно дольше

 

– на том же месте.

 

2012

 

 

 

Przeczucie

 

Wiosna:

kropelki przyszłości

na moich oczach

 

– w powietrzu.

 

Rozumiesz? – pyta życie.

Rozumiem – odpowiadam,

wchodzę.

 

Przez rok,

może dużej

 

– w tym miejscu.

 

2012

 

 

 

Секундант

 

Почему я всегда

смотрю на часы

в 11:11?

 

14:14

 

15:15

 

Почему время

привлекает здесь,

а не там?

 

Кто стучит в дверь?

 

А:

 

       эй

 

                эй

 

 

эй!

 

— призывает.

 

2014

 

 

 

Sekundant

 

Dlaczego patrzę na zegarek zawsze

o godzinie 11:11?

 

14:14

15:15

 

Dlaczego czas

przyciąga tu,

a nie tam?

 

Kto puka do drzwi?

 

I:

 

hej

 

               hej

 

 

hej!

 

– nawołuje.

 

2014

 

 

 

 

Пейзаж

 

Синий дождь.

Синий день.

Синие дома.

 

Ночью

в гараже повесился он.

 

И теперь смотрит –

 

2011

 

 

Pejzaż

 

Siny deszcz.

Siny dzień.

Sine blokowisko.

 

W nocy

powiesił się w garażu.

 

A teraz patrzy –

 

2011

 

Пейзаж 2

 

Когда до рассвета тронулся режим дня,

искры чаек летят из невидимой махины

пространства, которая врезается

в видимое устройство города.

 

2012

 

 

Pejzaż 2

 

Kiedy przed świtem rusza tryb dnia,

iskry mew lecą z niewidzialnej

maszynerii przestrzeni, która wrzyna się

w widzialną maszynerię miasta.

 

2012

 

 

 

 

 

Перед похоронами

 

все уже давно покинули часовню

я долго сидел, глядя на отца

и он долго лежал, глядя на меня

 

мы оба верили

что спим

 

2006

 

 

Przed pogrzebem

 

wszyscy już dawno wyszli z kaplicy

długo siedziałem patrząc na ojca

i on długo leżał patrząc na mnie

 

obaj wierzyliśmy

że śpimy

 

2006

 

Молитвы влюбленных

 

           Зачем, о рыцарь, бродишь ты

           Печален, бледен, одинок?

 

Джон Китс – La belle dame seans merci

 

Теперь уже знаю: голос

не распространяется только в звуку,

но еще в граде сильных,

сильных мысли, которые поражают тебя.

Пока не зазвонил телефон. Косули

приближались к забору на рассвете,

когда всю ночь я писал о тебе.

 

Где, по каким каналам

текут молитвы влюбленных ?

Что животные, деревья, цветы

поворачиваются на мгновение к ним

и слушают.

 

Влюбленные владеют умным инструментом.

Это скрипка из перьев, которую птицы несут.

Если вы хорошо приглядитесь, увидите, как

перья падают, прокладывая автострады влюбленным.

 

Спираль из телескопов и звездных ночей;

поезд, который мчится от моих губ до твоих,

от твоих губ до моих, через города

и деревни Польши, на которой двух краях мы дышим.

Зародыш все еще существует зимой, под льдом. Но сейчас

уже видны первые трещины в световом покрытии. Что стоит за ней?

Голый, радужный бог.

 

Все, на что смотришь, Хуханна, покрывается звездной кровью,

потому что это взгляд влюбленных глаз и даже

знатоки квантовой физики так далеко

в своих исследованиях не дошли. Лимфа,

кровь, невидимые клетки — от облаков, домов, автострад. Что -то

грохочет в ядре  планеты и, наконец, мы можем подтвердить:

любовь – трясение Землеголова.

 

Потому что самыми сильными в мире

являются наши первые поцелуи, когда мы

спим в одном сне о полете, а во внутреннем небе

открываются коробки с алмазами.

 

Как будто вселенная,

ее сверхновая

ждали этой энергии. любовной

пищи солнц?

O!

Тоннель над крышей отеля. Пусть в холодные страны

темной материи

празвездное наши водопады текут.

 

2016 / 2018

 

 

 

 

Modlitwy zakochanych

 

                  O, cóż ci jest, Rycerzu blady,

                  Dokąd cię błędne wiodą szlaki?

 

John Keats – La belle dame seans merci

 

Teraz już wiem: głos

nie rozchodzi się tylko w dźwięku,

ale też w gradzie mocnych,

mocnych myśli, co uderzają w ciebie.

Aż odzywa się telefon. Sarny

podchodzą o świcie do ogrodzenia,

gdy całą noc pisałem o tobie.

 

Gdzie, przez jakie kanały

przechodzą modlitwy zakochanych?

Że zwierzęta, drzewa, kwiaty

obracają się przez chwilę w ich stronę

i nasłuchują.

 

Zakochani władny posiedli instrument:

skrzypce z piór, które niosą ptaki.

Jeżeli dobrze się rozejrzeć – widać, jak

pióra spadają, zakochanym układając autostrady.

 

Helisa z teleskopów i gwiaździstych nocy;

pociąg, co pędzi z moich ust do twoich,

z twoich ust do moich, przez miasta

i wsie Polski, na których dwóch krańcach oddychamy.

Zarodek jeszcze istnieje w zimie, pod lodem. Ale już

widać pierwsze pęknięcia w powłoce światła. Co za nią?

Nagi, tęczowy bożek.

 

Wszystko, na co spoglądasz, Chuchanno, pokrywa się gwiezdną krwią,

albowiem jest to spojrzenie zakochanych oczu i nawet

spece od fizyki kwantowej tak daleko

w swoich badaniach nie doszli. Limfa,

krew, niewidzialne komórki – z chmur, domów, autostrad. Coś

łomocze w jądrze planety i nareszcie możemy potwierdzić:

miłość – trzęsienie Ziemiogłowu.

 

Bo najsilniejsze na świecie są nasze pocałunki pierwsze, kiedy dwoje

sypia w jednym śnie o lataniu, a w wewnętrznych nieboskłonach

otwierają się pudełka z diamentami.

 

Jakby wszechświat,

jego supernowe

czekali na tę energię. Miłosne

pożywienie słońc?

O!

Nad dachem hotelu tunel. Niech w zimne strony

ciemnej materii

pragwiezdne nasze wodospady płyną.

 

2016 / 2018

 

 

 

 

 

 

Dominik Żyburtowicz (1983), polski poeta. Wydał tom wierszy pt. Żaglowce (WBPiCAK, Poznań 2015), za który otrzymał główną nagrodę w konkursie na najlepszy poetycki debiut książkowy Złoty Środek Poezji (Kutno, 2016) oraz tom Spaceboy (Instytut Mikołowski, 2017). Laureat nagród im. Jana Śpiewaka i Anny Kamieńskiej, im. Rafała Wojaczka, im. Władysława Broniewskiego. Wiersze publikował m.in. w Akcencie, Frazie, Odrze, Twórczości. Współautor antologii Połów. Poetyckie Debiuty (Biuro Literackie, Wrocław 2010), antologii Free over Blood (Off_Press, Londyn 2010), antologii debiutów poetyckich 2015 (K.I.T. Stowarzyszenie Żywych Poetów, Brzeg 2015) oraz antologii Przewodnik po zaminowanym terenie (Ośrodek Postaw Twórczych, Wrocław 2016). Tłumaczony na język angielski i hiszpański. Mieszka nad Morzem Bałtyckim, koło Koszalina.

 

 

Доминик Жибуртович (1983), польский поэт. Автор поэтического сборника »Парусники» (Żaglowce WBPiCAK, Poznań 2015), за который получил главный приз в конкурсе за лучший поэтический дебют «Золотой центр поэзии» (Kutno, 2016) и сборника стихотворений «Spaceboy» (Instytut Mikołowski, 2017). Лауреат премии имени Яна Спевака и Анны Каменской, Рафала Воячка и Владыслава Броневского. Стихи публикует в литературных журналах Akcent, Fraza, Odra, Creativity. Соавтор антологии «Ловля» Поэтические дебюты (Biuro Literackie, Wrocław 2010), антологии «Free over Blood»(Off_Press, Londyn 2010) антологии поэтических дебютов 2015 (K.I.T. Stowarzyszenie Żywych Poetów, Brzeg 2015) а также антологии Путеводитель по заминированной зоне (Ośrodek Postaw Twórczych, Wrocław 2016). Имеет публикации на английском и испанском языках. Живет на берегу Балтийского моря, недалеко от Кошалина.

 

 

 

 

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Ответьте на вопрос: * Лимит времени истёк. Пожалуйста, перезагрузите CAPTCHA.